Jak współpracownicy udostępniają sobie spotkania i kto może zapraszać, usuwać lub odejść.
Firma w Chui to mała grupa współpracowników, którzy widzą spotkania udostępnione grupie przez każdego z nich. Jedno konto należy najwyżej do jednej firmy. Kto zakłada firmę, zostaje jej pierwszym administratorem, a firma może mieć ich więcej. Tylko administrator może kogokolwiek zaprosić, cofnąć zaproszenie, usunąć współpracownika albo uczynić kogoś innego administratorem. Gdziekolwiek ten przewodnik mówi „właściciel”, czytaj „administrator”: każdy administrator prowadzi firmę dokładnie tak samo jak osoba, która ją założyła.
Udostępnienie spotkania firmie to w aplikacji udostępnienie go twojemu zespołowi — jedna rzecz pod dwiema nazwami, a o tym, do których spotkań to naprawdę sięga, mówi strona „Kto jeszcze widzi spotkanie (Who else can see a meeting)”.
Firma złożona z jednej osoby zachowuje się dokładnie tak, jakby firmy w ogóle nie było. Nic nie jest udostępniane i nigdzie w aplikacji nie pojawia się żaden nowy przycisk, dopóki nie dołączy druga osoba — jedynym wyjątkiem jest sekcja zespołu w Ustawieniach (Settings), w której ją zapraszasz — więc samo założenie firmy niczego nie zmienia; zmienia to dopiero zaproszenie. (Asystent zapytany przez get_company() i tak ją nazwie: pytanie „w jakiej firmie jestem?” zasługuje na odpowiedź, a aplikacja nie pokazuje tylko przycisków — sam fakt pozostaje.)
To powiększa zespół, a za zespół płaci firma — jedna cena za każde miejsce, także właściciela:
Zespół powstaje w chwili, gdy jest druga osoba, więc najmniejszy zespół to dwa miejsca — ty i jeden współpracownik, €19.98 miesięcznie (albo $19.98, £17.98, CA$27.98, CHF 19.80). Firma płaci za każde miejsce na jednym rachunku, kartą na chui.io, także za miejsce właściciela; nikt w zespole nie potrzebuje własnego planu, a kto jeszcze go ma, dowiaduje się, gdzie go anulować.
Kartę podajesz na chui.io albo w Chui na Maca lub Windows z chui.io/download — nigdy w aplikacji na iPhone'a, która pokazuje drogę; na Androidzie kartę przyjmuje Google Play. Na iPhonie z amerykańskim App Store sekcja zespołu w Ustawieniach (Settings) ma przycisk „Zapłać za zespół na chui.io (Pay for the team on chui.io)”, który otwiera stronę zespołu na chui.io; w App Store każdego innego kraju Apple nie pozwala na ten przycisk, więc w tym samym miejscu jest napisane „Za zespół płacisz na chui.io — na komputerze lub w przeglądarce (The team is paid for at chui.io — on a computer or in a browser)”. Tak samo jest z ponownym opłaceniem zespołu, który się zatrzymał. Na Androidzie za zespół płaci się w aplikacji, przez Google Play (od wersji 238; we wszystkich krajach od wersji 244). Sekcja zespołu w Ustawieniach pyta o nazwę zespołu i adres pierwszego współpracownika, o liczbę miejsc oraz o płatność miesięczną lub roczną; pokazuje cenę z Google Play i ma przycisk „Zapłać przez Google Play”. Google Play sprzedaje zespół w rozmiarach od 2 do 50 miejsc i oferowane są tylko rozmiary, dla których podaje cenę; gdy wszystkie miejsca są zajęte, ta sama sekcja proponuje następny większy rozmiar. Karta, rachunki i zatrzymanie zespołu są wtedy w Google Play. Właściciel, którego zespół się zatrzymał, widzi ten sam formularz, by opłacić go ponownie. Jeśli Google Play nie podaje ceny, ekran to mówi, a za zespół nadal można zapłacić na chui.io albo w aplikacji na komputer. Gdy zespół jest opłacony, telefon — iPhone czy Android — może zapraszać i zatwierdzać tak jak wszędzie indziej. Rocznie Google Play sprzedaje zespół najwyżej na 10 miejsc, a w mniej więcej połowie krajów, w tym w większości Europy, najwyżej na 5 (w Korei Południowej najwyżej na 3, a zespołu na 50 miejsc nie ma tam też miesięcznie). Większy zespół płaci miesięcznie w aplikacji albo rocznie na chui.io lub w aplikacji na komputer; pełnemu zespołowi rocznemu następny rozmiar jest proponowany miesięcznie.
Zaproszona osoba zajmuje płatne miejsce od chwili zaproszenia, a cofnięcie zaproszenia oddaje to miejsce. Dodanie miejsca jest naliczane od razu za resztę miesiąca; zwolnione miejsce znika z następnego rachunku. Tak jest w zespole opłacanym na chui.io lub w aplikacji na komputer; zespół opłacany przez Google Play płaci za rozmiar, więc zwolnione miejsce zostaje na rachunku Google Play.
Każdy może założyć zespół. Asystent nie może założyć zespołu — płaci się za niego w Chui na chui.io — ale gdy zespół jest opłacony, może zapraszać i zatwierdzać, za każdym razem po wymienieniu osoby i nowej kwoty i usłyszeniu „tak”.
Trzech rzeczy nigdy się nie odmawia, czy zespół jest opłacony, czy nie: cofnięcia zaproszenia, usunięcia współpracownika i odejścia. Zamknięcie drzwi, które sam otworzyłeś, i wyjście z firmy to nie są rzeczy, które Chui sprzedaje — więc właściciel, który wpisał zaproszenie na zły adres, zawsze może je wycofać, a nikogo nigdy nie trzyma w firmie rachunek, który przestał być płacony.
create_company() zakłada firmę pod podaną przez ciebie nazwą i czyni cię jej właścicielem; w aplikacji to samo robi sekcja zespołu w Ustawieniach (Settings), z polem na nazwę. get_company() odpowiada nazwą, twoją rolą — właściciel czy członek — liczbą miejsc, za które płaci zespół, i tym, ile to kosztuje miesięcznie, oraz jednym wierszem na każdego współpracownika. Właściciel widzi imię i nazwisko oraz adres e-mail każdego współpracownika, bo tylko konto właściciela może coś na tej liście zrobić; współpracownik widzi identyfikatory, role i daty dołączenia i nic więcej o innym współpracowniku. Żadne z nich nie mówi nic o niczyich spotkaniach.
Zaproszenie jest kierowane na adres e-mail, w dowolnej domenie — zleceniobiorca na prywatnym adresie to zwykły przypadek. Chui wysyła mu je e-mailem z team@chui.io — w jego języku, jeśli już loguje się do Chui tym adresem, w twoim w przeciwnym razie — a odpowiedź trafia do ciebie. Jeśli e-mail nie dotrze, jego wiersz w sekcji Członkowie (Members) to pokazuje, a „Skopiuj zaproszenie, aby je wysłać (Copy the invitation)” daje ci tekst do wysłania samemu. Komuś, kto nie odpowiedział, można wysłać ten sam e-mail ponownie z „⋯” w jego wierszu — „Wyślij zaproszenie ponownie (Send the invitation again)” — albo pisząc (resend_invitation()); jeden adres dostaje od jednej firmy najwyżej trzy listy dziennie. Gdy ta osoba zaloguje się do Chui, mając ten adres potwierdzony, zaproszenie czeka na pierwszym ekranie — kto je wysłał, że firma płaci za jej miejsce i że dostaje osobne konto służbowe obok własnego — a dołączenie jest jej własnym wyborem: zalogowanie się nigdy nikogo do niczego nie dołącza. Zaproszenie widać dopiero wtedy, gdy zespół jest opłacony. Asystent może powiedzieć, że zaproszenie czeka (get_company()), i po wymienieniu firmy oraz tego, co czytaliby jej administratorzy, dołączyć za użytkownika (prepare_join_company(), potem join_company()). Przekaźnik Apple „Hide My Email” to inny adres i nie zostanie dopasowany.
Link w zaproszeniu dołącza z dowolnym adresem. E-mail oraz tekst, który daje „Skopiuj zaproszenie, aby je wysłać (Copy the invitation)”, zawierają własny link — chui.io/join/…. Kto go otworzy, dostaje pytanie „Emil zaprosił yana@emcho.com do Emcho. Dołączyć jako yana@gmail.com?”, wcześniej logując się lub zakładając konto dowolnym adresem, którego używa, i wystarczy jedno naciśnięcie, żeby dołączyć. Link jest dowodem, że zaproszenie do niego dotarło, więc działa raz, przez 14 dni od e-maila, i nie po tym, jak wycofasz zaproszenie. W sekcji Członkowie (Members) widzisz potem, kto naprawdę wszedł — adres, z którym dołączył, i ten, na który zapraszałeś — i usuwasz go jak zwykle. Asystent, który dostanie link, może dołączyć za użytkownika (prepare_join_by_link(), potem join_by_link()).
prepare_invite_colleague() wymienia, kto zostałby zaproszony, jako członek czy administrator, co czytałby po wejściu i ile wyniesie rachunek zespołu; invite_colleague() wysyła zaproszenie z tokenem z tej odpowiedzi. list_invitations() to to, co wysłano i czego jeszcze nikt nie przyjął, z identyfikatorem, którego potrzebuje revoke_invitation() — warto po to sięgnąć, gdy adres został źle wpisany, bo inaczej zaproszenie do twojej firmy zostaje otwarte dla tego, do kogo ten adres naprawdę należy.
W aplikacji zaproszenia są w sekcji zespołu w Ustawieniach (Settings) — na telefonie, na chui.io i na Macu — i to jedyna rzecz związana z firmami, którą Chui pokazuje komuś, kto wciąż pracuje sam: założenie zespołu, zaproszenie współpracownika po adresie i cofnięcie zaproszenia, którego nikt nie przyjął. Współpracownik zaproszony przez asystenta pozostaje członkiem po odłączeniu asystenta, dokładnie tak jak zaproszony stuknięciem — dlatego asystent najpierw pyta.
Ktoś, kogo logowanie służbowe potwierdza tego samego pracodawcę co twoja firma, jest PYTANY, czy chce dołączyć, a ty go zatwierdzasz. Do 15 września 2026 takie osoby były po prostu dodawane, po cichu, przy pierwszym logowaniu — a właściciel firmy mógł wtedy otworzyć każde spotkanie nagrane przez członka, więc u kogoś, kto na nic się nie zgodził, wszystko, co nagrał później, było dostępne dla jego szefa. Teraz widzą, że ich współpracownicy już używają Chui, i przycisk; nic się nie dzieje, dopóki go nie naciśną.
Obie drogi — zaproszenie i miejsce — kończą się tak samo: osobnym kontem służbowym. Dołączenie nigdy nie przenosi konta, które ktoś już ma. Dodaje drugie, wewnątrz firmy, powiązane z tym samym logowaniem, i oba widać jedno pod drugim w Ustawieniach (Settings). Własne konto tej osoby, jego spotkania i jej własna subskrypcja zostają dokładnie takie, jakie były, a firma nie ma do nich dostępu.
Dopóki czekają, nic się u nich nie zmienia. Ich Chui działa dalej dokładnie tak jak wcześniej — za darmo albo na planie, za który płacą — firma nie płaci nic, a nic z tego, co już nagrali, nie staje się dla nikogo dostępne — spotkanie nagrane przed dołączeniem zostaje ich na zawsze, to ta sama zasada co „co się nigdy nie przenosi” poniżej. Na tym ekranie jest też „Działaj samodzielnie (Carry on alone)”, które wycofuje prośbę: niektórzy celowo nie powinni być na koncie firmy.
list_seat_requests() to lista czekających — imię i nazwisko oraz adres, od najstarszej prośby — razem z tym, ile zespół płaci teraz za swoje miejsca i ile płaciłby po jeszcze jednym „tak”. Widzisz tę kwotę, zanim powiesz „tak”, w aplikacji i pytając. drop_seat_request() kończy prośbę, nikogo nie wpuszczając, co jest zarazem „nie” dla współpracownika i „jednak nie” dla twojej własnej prośby: Chui rozpoznaje, które to, po tym, czyja to prośba. Chui nikogo o tym nie powiadamia — mówisz im ty — a mogą poprosić ponownie.
Asystent może poprosić o miejsce i może je zatwierdzić. ask_for_seat() wysyła twoje imię i nazwisko oraz adres temu, kto prowadzi tę firmę, więc asystent mówi o tym, zanim poprosi. Zatwierdzenie dodaje jedno miejsce do rachunku i daje tej osobie konto służbowe w firmie, więc to dwa kroki: prepare_approve_seat() wymienia ją i nową kwotę, w walucie zespołu, a approve_seat() przyjmuje tylko jego token — i odmawia, jeśli rachunek w międzyczasie się zmienił, więc nigdy nie zgadzasz się na jedną kwotę, a płacisz inną.
Albo możesz ich wpuszczać bez pytania. W sekcji Członkowie (Members) administrator firmy założonej przez logowanie służbowe Google Workspace albo Microsoft ma jeden przełącznik, „Współpracownicy dołączają bez pytania” (Colleagues join without asking), wyłączony, dopóki go nie włączy. Gdy jest włączony, współpracownik, którego logowanie służbowe potwierdza pracodawcę twojej firmy, zostaje wpuszczony w chwili, gdy naciśnie „Prośba o miejsce” (Request for a seat) — nadal musi poprosić; samo zalogowanie się niczego nie robi — a zespół płaci za jedno miejsce więcej za każdego z nich, od tej chwili, dokładnie tak, jakbyś nacisnął „tak”. Jeśli zespół nie jest opłacony albo karta zostanie odrzucona, ich prośba po prostu czeka na ciebie jak zwykle. Firma założona przez Apple nie ma takiego przełącznika: nie jest związana z żadnym pracodawcą, więc nikogo nie mogłaby rozpoznać. Pisząc, to prepare_let_colleagues_in() — które wymienia domenę (firma Microsoft może mieć ich kilka, więc tam wymienia firmę) i ile kosztuje jedno miejsce więcej — potem let_colleagues_in() z jego tokenem, oraz stop_letting_colleagues_in(), żeby to wyłączyć; nikt już wpuszczony nie zostaje usunięty.
Dowodem nigdy nie jest tekst po @. Chui pyta dostawcę logowania, co stwierdza o twoim pracodawcy — tenant Microsoftu, hosted domain Google — i uznaje to tylko wtedy, gdy dostawca wprost mówi, że jesteś pracownikiem tej firmy, a nie gościem w jej katalogu. Każdy może mieć adres w domenie, w której nie pracuje. Apple nie stwierdza żadnego pracodawcy, więc konto logujące się przez Apple nigdy nie dostaje w ten sposób propozycji miejsca; drogą jest tam zaproszenie.
Gdy jest was dwoje, każde nagrane przez ciebie spotkanie jest w przestrzeni roboczej — albo w kilku — a każde nowe zaczyna się w twojej własnej przestrzeni „Prywatna” (Private), której nikt inny nie czyta. Nie ma na to ustawienia: spotkanie trafia do współpracowników dopiero wtedy, gdy dodasz to jedno spotkanie do przestrzeni „Cały zespół” (Whole team) albo do innych przestrzeni, w trakcie nagrywania lub później. Kto jeszcze widzi spotkanie mówi, kto czyta każdą przestrzeń.
To, do której firmy należy nagranie, rozstrzyga się w chwili jego powstania i nigdy się nie zmienia. Spotkanie nagrane, gdy byłeś sam, zostaje prywatne także po przyjściu współpracowników; spotkanie nagrane w jednej firmie nigdy nie może stać się spotkaniem innej. Ta część nie jest ustawieniem i nic poniżej nie rozstrzyga tego na nowo.
Jedynym wyjątkiem jest twoje własne naciśnięcie: «Przenieś moje osobiste spotkania». Na koncie firmowym Ustawienia → Zespół proponują przeniesienie każdego zakończonego spotkania nagranego na koncie osobistym do twojego „Prywatne” w firmie, razem z jego plikami i osobami. Administratorzy firmy ich tam nie czytają, tak jak żadnego spotkania nagranego w pracy; współpracownicy zobaczą spotkanie dopiero, gdy je udostępnisz. Opuszczają twoje konto osobiste, a jeśli później odejdziesz z firmy, zostają w firmie. Nic się nie przenosi, dopóki nie naciśniesz; spotkanie, które wciąż się wysyła, czeka na następne naciśnięcie, a spotkanie nagrane w innej firmie nigdy się nie przenosi. Pisząc, to prepare_bring_meetings(), które mówi, ile i dokąd, a potem bring_meetings() z jego tokenem.
To, kto w tej firmie może je zobaczyć, zależy od przestrzeni, w których jest, i możesz zmienić zdanie. Dodanie go do którejś albo wyjęcie z niej, w aplikacji albo przez add_meeting_to_workspace() i remove_meeting_from_workspace(), należy wyłącznie do ciebie. Więc spotkanie, które udostępniłeś, pozostaje udostępnione po odejściu współpracownika, dopóki nie postanowisz inaczej.
Nieudana płatność nigdy nie oznacza utraconego spotkania. Gdy karta przestaje działać, operator płatności przez jakiś czas ponawia próby, a Chui pokazuje na ekranie, jak długo trwa ten okres — w aplikacji w Ustawienia → Zespół (Settings → Team) oraz w get_company, które odpowiada datą, do której opłacony jest rachunek zespołu. Przed tą datą nic się dla nikogo nie zmienia.
To, co się stanie po zamknięciu tego okresu, jest podawane, zanim ten okres się zamknie. Jeśli do tego czasu nikt inny nie płaci za firmę, rozpada się ona na konta prywatne: współpracownicy przestają widzieć spotkania, które każdy z nich udostępnił firmie, a każdy zachowuje każde spotkanie, jakie kiedykolwiek nagrał. Ani jedno nagranie nie zostaje usunięte, przeniesione ani uczynione prywatnym. To, kto co mógł widzieć, jest zapisane na każdym spotkaniu w chwili nagrania i nigdy nie jest przepisywane, więc zmienia się tu jedna zasada o tym, kto może czytać — i dlatego ponowna zapłata przywraca firmę dokładnie taką, jaka była, bez niczego do odtwarzania i niczego do wybierania.
Ponowne opłacenie zespołu należy do właściciela, w Ustawienia → Zespół (Settings → Team) na chui.io albo w aplikacji na komputer — iPhone tam kieruje, przyciskiem w amerykańskim App Store, a gdzie indziej słowami. Na Androidzie właściciel płaci ponownie w aplikacji, tym samym formularzem Google Play (od wersji 238). Nikt inny w firmie nie może jej przywrócić i nikt w niej nic nie traci, dopóki nie działa.
leave_company() wyprowadza cię z twojej firmy; remove_colleague() usuwa z niej kogoś innego i może to zrobić tylko właściciel. Oba najpierw pytają — prepare_leave_company() i prepare_remove_colleague() odpowiadają tym, co by się stało, oraz krótko ważnym tokenem, a sama czynność przyjmuje tylko ten token, więc nic się nie dzieje, dopóki nie usłyszysz, o co chodzi, i nie powiesz „tak”.
W obu przypadkach: żadne nagranie nie zostaje usunięte ani nie zmienia właściciela, a nic już udostępnionego nie zostaje wycofane. Zmienia się dostęp od teraz — osoba spoza firmy nie może już otwierać spotkań udostępnionych firmie, także tych, które wczoraj mogła czytać, a firma przestaje widzieć to, co ta osoba udostępni później. Odejście nie odbiera tego, co już udostępniłeś współpracownikom: nadal widzą te spotkania, a przestają widzieć twoje nowe. Przeniesienie spotkania z powrotem do twojej przestrzeni „Prywatna” robisz na samym spotkaniu albo przez add_meeting_to_workspace().
Dwie rzeczy warto wiedzieć, zanim to naciśniesz. Powrót wymaga nowego zaproszenia od administratora, bo nikt nie może sam ponownie dołączyć do firmy. A ostatni administrator firmy, w której są jeszcze inni, nie może odejść: tylko administrator może zapraszać, cofać zaproszenia i usuwać, więc jego odejście zostawiłoby wszystkich pozostałych bez nikogo, kto mógłby zarządzać firmą. Najpierw uczyń administratorem kogoś innego albo usuń pozostałych.
Firma ma jednego lub więcej administratorów. Każdy administrator ją prowadzi — zaprasza, usuwa, zatwierdza proszących o miejsce, zarządza rachunkiem i nadaje lub odbiera innym rolę administratora. Administrator czyta każdą przestrzeń w zespole — także te, w których go nie ma — i nigdy niczyjej przestrzeni „Prywatna”, w której zaczyna się każde nowe spotkanie. Więc administrator czyta spotkanie współpracownika dopiero wtedy, gdy ten przeniesie je poza „Prywatna”.
make_admin() czyni współpracownika administratorem i najpierw pyta: prepare_make_admin() odpowiada, o kogo chodzi i co to znaczy, oraz krótko ważnym tokenem, bo to poszerza krąg osób, które mogą czytać spotkania. remove_admin() z powrotem robi z administratora zwykłego członka, w jednym kroku — zostaje w firmie. Ostatniego administratora nie można ani usunąć, ani odebrać mu tej roli.
Gdy ktoś zostaje administratorem, każdy w firmie widzi w Chui powiadomienie z jego imieniem. Od tej chwili czyta każdą przestrzeń poza przestrzeniami „Prywatna”. get_company() wymienia każdego administratora z imienia i nazwiska, a także tych mianowanych od twojego dołączenia, o których jeszcze ci nie powiedziano.
Administrator to jedno miejsce na rachunku zespołu jak każdy inny — uczynienie kogoś administratorem nic nie zmienia w tym, ile płaci firma.
Administrator może zdecydować, za wszystkich w firmie naraz, o czterech ustawieniach, które w innym razie każdy wybiera sam. W aplikacji jest to w Ustawienia → Członkowie → Ustawienia firmy (Settings → Members → Company settings), a pisząc — przez get_company_settings() i set_company_setting().
Każde z czterech można zostawić każdemu z osobna (zwykły stan) albo zablokować — a samo ogłaszanie nagrywania może też dostać wartość początkową, którą każdy nadal może zmienić. Gdy jest zablokowane, każdy widzi wartość z kłódką i „Ustawione przez <company> (Set by <company>)”, a zmienić ją może tylko administrator. Dotyczy to wyłącznie konta firmowego: niczyje konto prywatne nie jest ruszane i niczyj własny wybór nie zostaje skasowany — zdejmij blokadę, a każdy odzyska to, co miał.
Każda zmiana jest zapisywana — kto ją zrobił, kiedy, z czego i na co — a ostatnia jest widoczna pod ustawieniami.